Papo Leono la 14-a uzas la plenan potencon de Romo, sed li konkurencas kun multe pli granda Leono, kies potenco superas tiun de iu ajn tera trono. En ĉi tiu artikolo, ni plonĝas en la biblian profetaĵon pri ĉi tiu Leono, atente aŭskultante la mesaĝon en Lia potenca muĝado. Kun la Leono de Judujo kiel nia forto, ni povas kuraĝe rezisti la papan leonon kun neŝancelebla konfido.

Estu sobraj, estu viglaj; ĉar via kontraŭulo la diablo, kiel muĝanta leono, ĉirkaŭiras, serĉante kiun li povos engluti; lin rezistu firme en la fido, sciante, ke la samaj suferoj plenumiĝas en viaj fratoj, kiuj estas en la mondo. (1 Petro 5:8-9)

Papo Leono la 14-a, civitano de kaj Usono kaj Vatikanurbo, havas piedtenejon en du mondoj — la Malnova Mondo de Eŭropo kaj la Nova Mondo de Ameriko — inkluzive de Sudameriko per sia perua civitaneco. Centra temo de lia papeco estas antaŭenigi la principojn de la encikliko de Leono la 13-a, Rerum Novarum, kiu emfazas Dimanĉa ripozo. Ĉi tiu tagordo defias tiujn, kiuj, gvidataj de konscienco, subtenas la leĝon de Dio kaj honoras Lian Ŝabaton.

Tamen Kristo identiĝas kun Sia popolo, kaj atako kontraŭ ili estas atako kontraŭ Li. Montrante Sian memoferan karakteron, Li iam metis Sin en la koron de la tero, memorante profetan Psalmon dum Li pendis sur la kruco, rigardante ĝiajn vortojn disvolviĝi antaŭ Li.

Ili malfermis siajn buŝojn al mi, kiel ravanta kaj muĝanta leono. (Psalmoj 22: 13)

En Apokalipso, tamen, Li aperas en aŭdaca nova sinteno. Li metas unu piedon sur la teron — Usonon — kaj unu sur la maron — Eŭropon — sed Li elstaras, deklarante la finon de la tempo. Kontraste, Papo Leono la 14-a simple havas duoblan civitanecon ambaŭflanke de Atlantiko.

Kaj mi vidis alian fortan anĝelon malsuprenirantan el la ĉielo, vestitan per nubo; kaj ĉielarko estis super lia kapo, kaj lia vizaĝo estis kiel la suno, kaj liaj piedoj kiel kolonoj el fajro; kaj li havis en sia mano libreton malfermitan; kaj li metis sian dekstran piedon sur la maro, kaj lia maldekstra piedo sur la tero, Kaj kriis per laŭta voĉo, kiel kiam leono muĝas: kaj kiam li kriis, sep tondroj laŭtiĝis. (Apokalipso 10:1-3)

Ĉi tiu anĝela figuro proklamas la finon de la tempo, ĵurante ke "ne plu devus esti tempo" kaj ke “la mistero de Dio estos finita” kiam la sepa trumpeto sonos.^[1] Li anoncas la finan batalon, kie la tera Leono kuraĝas kontraŭstari Lin.

Sed kion deklaras ĉi tiu anĝelo, kiu resonas kiel tondro? Johano aŭdis kaj komprenis la tondrojn, tamen li estis malpermesita registri iliajn vortojn.

Kaj kiam la sep tondroj eldiris siajn voĉojn, mi estis skribonta; kaj mi aŭdis voĉon el la ĉielo dirantan al mi: Sigelu tion, kion eldiris la sep tondroj, kaj ne skribu. (Apokalipso 10:4)

Anstataŭ skribi la vortojn parolitajn de la tondroj, li ricevis vortojn en libro por manĝi:

Kaj mi prenis la libreton el la mano de la angxelo kaj formangxis gxin; kaj gxi estis en mia busxo dolcxa kiel mielo; kaj kiam mi gxin mangxis, mia ventro maldolcxigxis. (Apokalipso 10:10)

Post kiam la dolĉaj vortoj fariĝis malagrabla sperto, oni diris al Johano, ke li bezonas profetu denove:

Kaj li diris al mi: Vi devas denove profeti antaŭ multaj popoloj kaj nacioj kaj lingvoj kaj reĝoj. (Apokalipso 10:11)

Profeti denove implicas pli fruan provon. Tiuj komencaj vortoj estis dolĉaj al Johano, kiu reprezentas alian, sed ilia rezulto estis amara seniluziiĝo. Por multaj rigardantoj de la flanko, la dolĉaj vortoj estis sensignifa bruo. Ili perceptis la voĉon de Dio kiel malproksiman bruon de nekomprenebla tondro.

Patro, gloru Vian nomon. Tiam venis tien voĉo el la ĉielo, dirante: Mi jam gloris ĝin kaj gloros ĝin denove. La apudstaranta homamaso, kiu aŭdis ĝin, diris: ĝi tondris: aliaj diris, Anĝelo parolis al li. (Johano 12:28-29)

Ĉu la vortoj de la sep tondroj perdiĝis por ĉiam, ĉar la anĝelo malpermesis al Johano registri ilin? Aŭ ĉu Dio, en Sia saĝo, malkaŝis ilin alimaniere? Serĉo pri la vorto "tondro" en ĝiaj diversaj formoj^[2] en Apokalipso malkaŝas naŭ okazojn, el kiuj du estas uzataj por prezenti la misteron mem, kiel citite antaŭe. La ceteraj sep "tondroj" aperas tra la tuta libro, kaj komprenante ilian tempan kuntekston, ni povas distingi kio estis dirita.

Tondro Numero 1

Kaj el la trono eliris fulmoj kaj tondroj kaj voĉoj; kaj antaŭ la trono brulis sep fajrolampoj, kiuj estas la sep Spiritoj de Dio. (Apokalipso 4:5)

Ĉi tiu vizio estas pri la tronsalono, kie la Oriona horloĝo estas priskribita. Ĝi montras al la fruaj 1840-aj jaroj, kiam William Miller proklamis la dolĉan mesaĝon pri la reveno de Jesuo, ĉerpitan el la tempoprofetaĵoj en Daniel. Tamen, en 1844, ĉi tiu mesaĝo kondukis al amara seniluziiĝo por tiuj, kiuj kredis kaj instruis ĝin. Tamen, la Skribo atestas, ke estis voĉo el la ĉielo, kiu kondukis William Miller (kiun la apostolo Johano reprezentis en ĉi tiu kazo) al la libro — al la sperto de ĝia mesaĝo, kvankam ĝi fariĝus amara.

kaj la voĉon, kiun mi aŭdis el la ĉielo Kaj li denove parolis al mi, kaj diris: Iru, prenu la libreton, kiu estas malfermita en la mano de la anĝelo, kiu staras sur la maro kaj sur la tero. Kaj mi iris al la anĝelo, kaj diris al li: Donu al mi la libreton. Kaj li diris al mi: Prenu ĝin, kaj formanĝu ĝin; kaj ĝi faros via ventro amara, sed ĝi estos en via buŝo dolĉa kiel mielo. (Revelacio 10: 8-9)

Tiu libreto estis la libro de Daniel, la fundamento de la mesaĝo de Miller. Tiuj, kiuj daŭrigis en studado malgraŭ seniluziiĝo, estis gvidataj de Dio. Per vizio donita al Hiram Edson la sekvan tagon, ilia fokuso ŝanĝiĝis al la ĉiela sanktejo, kie, per la vorto de Dio, ili komencis profundigi sian komprenon pri la plenumiĝo de la profetaĵo.

Por multaj en lia epoko, kaj eĉ pli hodiaŭ, la dolĉa promeso pri la reveno de Jesuo en 1844, kiun Miller prenis en sian buŝon laŭ dia ordono, estis nur la sono de tondro — malplena bruo sen la voĉo de Dio.

Tondro Numero 2

Kaj mi vidis kiam la Ŝafido malfermis unu el la sigeloj, kaj mi aŭdis, kvazaŭ la bruo de tondro, unu el la kvar bestoj, dirante: Venu kaj vidu. (Apokalipso 6:1)

La malfermo de la unua sigelo en 1846, baldaŭ post la seniluziiĝo, markis turnopunkton.^[3] Malgranda grupo, kiu bone esploris la profetaĵojn, ne povis ignori sian komprenon pri la tempigo. Ĉi tiu fidela kompanio, serĉante pli profundan komprenon en la vorto de Dio, ne estis lasita en malespero. Dio gvidis ilin, malkaŝante ilian eraron. Antaŭ 1846, Li formale restarigis la longe forgesitan sabatan veron al tiuj, kiuj diligente studis. Per tio, la evangelio estis restarigita, kaj Jesuo rajdis sur pure blanka ĉevalo, konkerante animojn por Sia regno.^[4] 

Kaj mi vidis, kaj jen blanka ĉevalo; kaj la sidanta sur li havis pafarkon; kaj krono estis donita al li; kaj li eliris venkante kaj venkante. (Apokalipso 6:2)

Tamen, por multaj, kiuj aŭdas pri la Sabato de la Sinjoro, ĝi eniras iliajn orelojn kiel nura tondro sensignifa.

Tondro Numero 3

Kaj la anĝelo prenis la incensujon kaj plenigis ĝin per la fajro de la altaro kaj ĵetis ĝin sur la teron; kaj estis voĉoj, kaj tondroj, kaj fulmoj, kaj tertremo. (Apokalipso 8:5)

Ĉi tiu viveca sceno estas grava. La incensujo, antaŭe uzata por bruligi incenson simbolante la preĝojn de la sanktuloj, nun tenas ardajn karbojn de la altaro, kiuj estas ĵetitaj sur la teron. Ĉi tio reprezentas la tempon, kiam la preĝoj plenumos sian celon, kaj propeto ĉesos. Graco, longe malakceptita kaj misuzita, svagiĝas kiel fumo de konsumita incenso. La preĝoj por pli da tempo eksvalidiĝas kiam la incenso estas plene bruligita, kaj la Spirito retiriĝas de ribelema mondo. Ĉi tio indikas Junio ​​4, 2025—verŝajne tempo de relativa trankvilo sur la tero, ĝis la ĉiela renverso atingos la sensuspektan planedon.

Tiuj, kiuj aŭdas ĉi tiun voĉon kun fido, perceptas la finan pledadon de nia Ĉefpastro por la perditoj.

Kiu estas maljusta, tiu estu maljusta ankoraux; kaj kiu estas malpura, tiu estu ankoraux malpura; kaj kiu estas justulo, tiu estu ankoraux justa; kaj kiu estas sankta, tiu estu ankoraux sankta. (Apokalipso 22:11)

La plej multaj, tamen, dormante al la bruo de la ĉiutaga rutino, aŭdas nur malproksiman tondron.

Tondro Numero 4

Kaj la templo de Dio malfermigxis en la cxielo, kaj montrigxis en Lia templo la kesto de lia testamento: kaj estis fulmoj, kaj voĉoj, kaj tondroj, kaj tertremo, kaj granda hajlo. (Apokalipso 11:19)

Ĉe la sonado de la sepa trumpeto, la ĉielo malfermiĝas al la vido de la tero. Tiuj, kiuj longe malakceptis la klaran veron pri la ĉiela sanktejo, alfrontos ĝian nekontesteblan realecon en drama malkaŝo de la kesto de la interligo de Dio enhavanta la sanktan leĝon de Lia regado. Ĉi tiu evento povas disvolviĝi pluen Junio ​​11, 2025, kiam la plene lumigita luno signalas al la rikoltanta anĝelo komenci la vinrikolton.

Tamen kiu komprenas ĉi tiujn profetaĵojn? Por plej multaj kristanoj, la Revelacio de Jesuo Kristo estas malproksima de revelacio. Ili aŭdas la vortojn de Dio kiel tondron — konfuzajn kaj koliziajn bruojn de kaoso.

Tondro Numero 5

Kaj mi aŭdis voĉon el la ĉielo, kiel la voĉo de multaj akvoj, kaj kiel la voĉo de granda tondro: kaj mi aŭdis la voĉo de harpistoj ludantaj per siaj harpoj: (Apokalipso 14:2)

Ekzistas espero por tiuj, kiuj celas kompreni la revelacion de sia Sinjoro! La voĉo el la ĉielo, kiel potenca tondro, komencas resoni kiel melodio ludata per harpojLa libro de Apokalipso povas esti komprenita, finfine! Rigardante supren al la ĉielo, oni povas malŝlosi ĝiajn sekretojn.

La koordinatoj por trovi kaj kompreni la vortojn de la sep tondroj estas precizaj — ili estas la tondroj de "multaj" aŭ "grandaj akvoj", rememorigaj pri tondranta akvofalo. Sed ĉi tiu priskribo bezonas rafinadon; ĝi devas esti specife la sono de "grandaj akvoj".

Ĉi tiu indico montras al la koro de Sudameriko, kie la muĝantaj Iguazu-akvofaloj, fama allogaĵo, resonas kun potenco. La nomo "Iguazu", de la indiĝena gvarania lingvo ankoraŭ vaste parolata en Paragvajo, tradukiĝas al "grandaj" aŭ "grandaj akvoj". Regione, Iguazu-akvofaloj situas ĉe la limo de Argentino kaj Brazilo, proksime al Paragvajo,^[5] sed la precizeco estas rafinata per la ceteraj koordinatoj.

La harpistoj provizas la ŝlosilon. Unu el ĉi tiuj nacioj tenas la Guinness-Mondan Rekordon por la plej granda harpensemblo—pli ol kvarcent “harpistoj harpantaj per siaj harpoj”—kaj asertas la harpon kiel sian nacian instrumenton: Paragvajo. Unu fina paŝo akrigas la fokuson por aŭdi la voĉon el la ĉielo. En Paragvajo, kie preskaŭ 90% de la loĝantaro estas katolika, kie voĉo el la ĉielo — muĝo kiel leono kontraŭstaranta la teran katolikan imitaĵon — povas esti aŭdita kiel sep tondroj?

Ekzistas nur unu respondo. La Biblio montras specife al malgranda bieno en la Kordileroj de Paragvajo, konata kiel la Bieno Blanka Nubo. Dum dek kvin jaroj — plejparte dum la regado de la jezuito Papo Francisko, devenanta el Argentino, kiu kvazaŭ ĉirkaŭas Paragvajon — ĝi estis lumturo, proklamante La voĉo de Dio el la stelplena ĉielo per volumoj de detalaj studoj, libere dividitaj kun la mondo. La tempoj kaj mesaĝoj de ĉiuj sep tondroj estis la temo de iliaj skribaĵoj.

Estas humilige vidi onian reflekton en la profetaĵoj de la Skribo. Johano la Baptisto rekonis sin kiel la "voĉon en la dezerto" de Jesaja, kaj adventistoj vidis William Miller kaj la adventan movadon en Johano, kiu konsumis la dolĉan libreton, kiu fariĝis amara. Sed Johano estis dirita profeti denove - jam estis tempo - voko, kiun nek Miller nek la adventistoj plenumis. Estus alia Johano, kiu estis gvidata de Dio por translokiĝi en 2004 al ĉi tiu malgranda terpeco en Paragvajo, kie li komencis studi la ĉielan voĉon, kiel Dio rivelis ĝin: John Scotram.

La Revelacio de Jesuo Kristo, kiun Dio donis al li, por montri al siaj servistoj aferojn, kiuj devas baldaŭ okazi; kaj Li sendis kaj montris tion per Sia anĝelo al sia servisto Johano: (Revelacio 1: 1)

La unua Tondro estis kiam William Miller proklamis tempomesaĝon kiu finfine indikis la komencon de plilongigita juĝperiodo. Sekvante la paŝojn de Miller, Frato John "denove profetis", deklarante la tempon de ĝia konkludo kaj anoncante la duan alvenon de Jesuo.

Ĉu vi komprenas la voĉon de Apokalipso? Ĉu vi povas aŭdi la novan kanton de la harpistoj? Ĉu vi pretas lerni ĝin?

Kaj ili [la harpistoj] kantita kvazaŭ nova kanto antaŭ la trono kaj antaŭ la kvar kreitaĵoj kaj la presbiteroj: kaj neniu povis lerni tiun kanton krom la cent kvardek kvar mil, kiuj estis elaĉetitaj de la tero. (Apokalipso 14:3)

Dio parolas el la ĉielo por instrui al la 144,000 XNUMX la novan kanton per la harpistoj de Paragvajo. Ĉu vi aŭdas Lian voĉon, aŭ ĉu ĝi restas nur tondro?

Tondro Numero 6

Kaj la sepa anĝelo elverŝis sian pelvon en la aeron; kaj venis granda voĉo el la templo de la ĉielo, de la trono, dirante: Ĝi estas farita. Kaj estis voĉoj, kaj tondroj, kaj fulmoj; kaj okazis granda tertremo, kia ne estis de kiam homoj estis sur la tero, tiel forta tertremo, tiel granda. (Apokalipso 16:17-18)

Ĉe la elverŝo de la sepa kaliko sur la gasgiganto Jupitero la 25-an de junio, la Sinjoro kompletigas ĉi tiun fazon de Sia laboro en la plano de savo. Liaj vortoj ripetas tiujn parolitajn ĉe la kruco kiam Li finis Sian laboron de pravigo: "Ĝi estas finita!" Nun, tiuj, kiuj malakceptis tiun kompletigitan verkon — celante esti siaj propraj savantoj, biohakante sian propran imunecon, kaj difinante sian propran socian ordon — devas trinki la fortan vinon de la furiozeco de la kolero de Dio.

Ili ne sciis la tempon de sia vizito, aŭdante nur tondron kaj malakceptante la ateston de tiuj, kiuj lernis la novan kanton.

Tondro Numero 7

En akra kontrasto, la elaĉetitoj levas voĉon de laŭdo kiel potenca tondro, resonantan de gloro al Dio.

Kaj mi aŭdis kvazaŭ la voĉo de granda homamaso, kaj kiel la voĉo de multaj akvoj, kaj kiel la voĉo de potencaj tondroj, dirante: Haleluja! ĉar la Sinjoro Dio, la ĉiopova, reĝas. Ni ĝoju kaj triumfu, kaj donu al Li la gloron. ĉar venis la edziĝo de la Ŝafido, kaj lia edzino sin pretigis. Kaj al ŝi estis donite, ke ŝi estu vestita per bisino pura kaj blanka; ĉar la bisino estas la justeco de la sanktuloj. (Apokalipso 19:6-8)

Vasta homamaso da la elaĉetitoj ne nur komprenas la tondrantajn voĉojn sed ankaŭ aliĝas al ili, proklamante la laŭdon de Dio pro tio, ke Li vestis la fianĉinon de Kristo per la delikata linaĵo de Lia justeco, per kiu ŝi preparis sin por sia geedziĝo kun la Ŝafido.

Kiel vi aŭdas la muĝadon de la leono? Ĉu vi aŭdas la vortojn de Leono la 14-a klare, sed tamen malakceptas la voĉon de Dio kiel nuran tondron? Aŭ ĉu vi distingas la voĉon de la Leono de la Tribo de Jehuda, kiu donas avertojn, kuraĝigas, kaj fidas rezisti la trompojn de Satano per la muĝado de viro, kiu identigas sin kiel leono?

Aŭdu la voĉojn de la sep tondroj!

Kunhavigu la voĉon de la Leono de Judujo distribuante la suban karton, por ke aliaj ankaŭ aŭdu pli ol nuran tondron. Leono la 14-a kaj la pekulo antaŭenigas la aferon de Satano rapide, kaj la marko de la besto rapide venos super la mondo. Ne prokrastu! La lasta akto en la dramo jam komenciĝis kaj estos mallongigita en justeco.^[6]