Victoria iubilate - Epilogus
- Share
- Share on whatsapp
- Tweet
- Pin in Pinterest
- Share on Twitter
- Share on Quantcast
- mittere epistulam
- Auf VK
- Share in Buffer
- Share on Viber
- Share in FlipBoard
- Share on Line
- Facebook nuntius
- Mail cum Gmail
- Share in MIX
- Share on Tumblr
- Share in Telegram
- Share in StumbleUpon
- Share in Pocket
- Share in Odnoklassniki
- Details
- Written by Robertus Dickinson
- Category: Victoria Clama
Post mille paginas scriptas et annos experientiae, qui in plenariam Revelationis interpretationem ingressi sunt, quaeri potest: Quomodo Sacra haec praenuntiaverunt, et cur responsa ultimorum dierum mysteriis revelata sunt non cuilibet ex notis hodie prophetis, vel in multis Ecclesiis, quae adventum Domini quaerunt? Quomodo haec omnia parva et ignota credentium turba exciperet?
Daniel cum accepisset visionem suam super 2300 vesperas et mane, non intellexit:
Et dixit ad me; Ad duo milia et trecentos dies; tunc mundabitur sanctuarium. Factum est autem, cum ego Daniel, visum, visum; et quaesivit quid sit; ecce autem stabat coram me quasi aspectus hominis. (Daniel 8:14-15).
Praecipuum illud est, quod Daniel non plene intellexit; quaesivit significationem visionis data esset. Inquisitari posset hodie de ecclesiis Christianis, numquid intellexerunt prophetas in manibus fuisse per duo fere milia annorum? Sensum Apocalypsis invenerunt Christiani, quod est prophetia reditus Domini?
Propter visionem Danielis intendit intelligere, quam misit Deus Gabrielem angelum suum ad eum:
Et audivi vocem viri inter Ulai: qui clamavit, et ait: Gabriel, fac istum ad cognoscendam visionem. Et dixit ad me: Subaudi, fili hominis, quia in tempore praefiniti erit visio. (Daniel 8:16-17).
Visio autem vespere et mane, quae dicta est, vera est. erit enim dies multos. Ego autem Daniel defeci, et ego egero per dies aliquot. postea surrexi, et opera regis; et obstupui super visionem, et nemo loquebatur ei. (Daniel 8:26-27)
Daniel tamen non intellexit studebat prophetias donec intellexerit appropinquare tempus liberationis de captivitate Israel;
Anno regni eius primo Ego Daniel intellexerunt ex libris numerus annorum, de quo verbum Dominus Venit ad Jeremiam prophetam, ut compleret septuaginta annos in desolatione Jerusalem. (Daniel 9: 2)
Praedicatores ac prophetae ac somniatores hodierni interrogent num studuerint aliorum prophetarum "librorum" (vel paginarum) satis ad intellegenda tempora quae Deus decrevit. Nonnulli hic aliquantulum spectant, et illic aliquantulum ad confirmandum quod Deus illis immediate demonstravit, sed nimis facile est accipere quod quis a Domino accipit, et satis confidunt, et Deum, qui quandoque visiones et somnia dat, nihil amplius ex populo suo requirit.
Daniel autem intelligere studuit. Studuit alios prophetas et invenit in prophetiis Ieremie quod appropinquaret tempus liberationis. Hoc fecit ut se humiliaret suffragium pro populo suo.
Et oravi ad te Dominus Deus meus, et confessus sum, et dixi : Domine Deus magne et terribilis, custodiens testamentum et misericordiam diligentibus se, et custodientibus mandata ejus. Peccavimus, et inique egimus, et iniquitatem fecimus, et recessimus: recedentes a mandatis tuis ac judiciis. Non obedivimus servis tuis prophetis, qui locuti sunt in nomine tuo regibus nostris, principibus nostris, patribus nostris, omnique populo terræ. (Daniel 9:4-6)
Hoc unum est ex magnis orationibus « Caput IX » in Bibliis Vaticanis[1] ex integro re- meretur. In hoc enim deprecatur Daniel promissum suum Dominum Israel, non pro meritis Israel, sed pro se ipso;
Inclina, Deus meus, aurem tuam et audi; aperi oculos tuos et vide desolationem nostram et civitatem quae invocatum est nomen tuum non enim propter iustificationes nostras, sed propter miserationes tuas multas exhibemus preces nostras coram te. Exaudi, Domine; Dimitte, Domine; Exaudi, Domine, et fac; ne moreris; propter temetipsum, Deus meus; civitas enim tua et populus tuus vocabuntur nomine tuo. (Daniel 9:18-19).
Quo in spiritu intercessionis et se humiliationis coram Deo Gabriel iterum missus est ad Danielem ut det ei intellectum;
Et dum in orando loquerer, ipse vir Gabriel, quem in principio videram in visione, velociter volare fecit me circa tempus oblationis vespertinae. Et indicavit mihi, et locutus est mecum, et dixit: Daniel, nunc egressus sum ut docerem te prudentiam et intellectum. In principio deprecationum tuarum exivit mandatum, et veni ut ostenderem tibi. Tu enim es valde dilecta: intellege rem, et vide visionem. (Daniel 9:21-23)
Proximus ille versus, quo Gabriel Danielem docere incipit, prophetarum significatio est "70 septimanarum", quae ostendit annos ministerii Domini nostri Iesu Christi tempore primi adventus. Haec Gabrielis species ad Danielem intelligentiam, id est ad docendum quomodo biblicam studeat - ante primum adventum Domini, typum fuit, quod in novissimis diebus ante secundum adventum eius opus erat.
Hodie Ecclesiae vix sensum habent quid significet Apocalypsis liber. Multi refugiunt ut aliquid quod ad eos non pertinet, ponens in futurum ultra raptum, quod multi credunt venturum esse ante tribulationes, de quibus in libro. Qui aliquas res intelligunt, nonnisi particulas et particulas (saepe perperam) habent sine cohaerentia vel harmonia totius Revelationis quoad totum intellectum.
Exempli causa, mysterium septem stellarum intellegis? Potesne explicare throni locum capitum 4 et 5 significationem? Quando septem tubae sonant, et cur intercedit? Prophetae ubique loquuntur de partu dolorum vel miseriarum, sed ubi est mons missus in mare, & omnia monita aliarum tubarum quae ante miserias veniunt? Iesum credis venturum, et vides signa praemonere circa mundi angustias; potesne explicare quomodo haec in Apocalypsi praedicta sint?
Unum opus est intellectui. Opus est adiutorio Gabrielis — qui revelationem Iesu Christi Ioanni tradiderunt ut eos doceat quomodo studeat Verbum Dei ut vocem eius intellegere discant, non quomodo prius. Oportet scire quomodo intelligere caelestia signa tamquam clavem quae Revelationis mysteria reseravit.
Vaticinia quae Deus dedit ignorare est auctorem suum contemnere. Apocalypsis liber a Iesu Christo datus est! Et dat benedictionem custodientibus prophetiam:
ecce venio cito. beatus, qui custodit verba prophetiae libri hujus. (Apocalypsis 22: 7)
Quomodo unus "servet" dicta libri Apocalypsis?
Secundum Thayer, hoc verbum custodit, est attendere diligenter, et dicit fortis notare (a prophetia, figurate, praeceptum implere) vel vigilare. Hoc implicat studium vaticiniorum et conatum "notare" quomodo adimpleant, "vigilare" ad perfectionem, "diligenter attendere" ut nihil desit. Et quomodo potest, si prophetias non intelligat? Et quomodo potest aliquis haec dicta custodire, si rapiatur antequam prophetiae fiant? Quid omnino observandum est Apocalypsis dicta, si ante ea raptus auferet?
Quaeritur circa te,non est alia ecclesia in mundo Apocalypsis librum integre explicare, cohaerenter et concinne potest, ostendens quomodo omnia membra cohaereant et cur structi sint et ordinentur. Nulla alia ecclesia appropinquat! Nullus est alius propheta, vel somnior, vel praedicator, qui omnes partes aenigmatis componat.
Ergo unus missus est de celo qui multum studuit ad audiendum proponere vox dei et intellectum prophetiarum. Gabriel qui descendit ut apud Danielem experientiam — hoc tempus vivere ut homo.
Tempus et perseverantia vacavit, studebat ac rursus studebat perfectam intelligentiam enucleare - ac per viam se transformandi in mores. Multi digito monstrant et dicunt, "Sed Jesus non venit cum dixisti." Vel "Nihil factum est in temporibus, quos monuit!" Sed haec verba non sunt quaerentium intellectum; paginae temporis valde probant omnem admonitionem esse veram ac singulas dies prophetatas adiungi eventibus in Verbo Dei praenuntiatis.
Res non semper ut expectata eveniunt, tamen quisque viae gradus ad ulteriorem revelationum Dei cognitionem et arctiorem cum Ipso communionem perducitur, ac tandem perfectus est Dei ducens.
Gabriel descendit in terram secundo testimonium de caelo— tentationes, infirmitates et perplexitates hominum communicans — ut doceat hominem quomodo vocem Dei audiat. Qui opus suum despicit, ipsum caelum despicit.
Deus est fons vitae et lux et gaudium universo. Sicut radii lucis a sole, ab eo manant benedictiones ad omnes creaturas quas fecit. In immenso amore suo privilegium tribuit naturae participes fieri, ac vicissim beneficia diffundere ad homines. Hoc est summum honorem, maximum gaudium, quod Deus hominibus largiri potest. Illi proximi ad suum Creatorem adducuntur qui sic laboris amoris participes fiunt. Qui operarium cum Deo fieri negat, homo qui propter sui indulgentiam suorum inopiam ignorat, avarus hic thesauros suos accumulat.Retinet a se opulentissimam benedictionem quam Deus illi dare potest.[2]
Spes nostra est et exspectatio, ut cooperatores vos efficiamini cum Deo, alios doceatis ex immensa lucis largitate, quae mundo allata est, sicut in Apocalypsi prophetatum est.
Et post haec Vidi alium angelum descendentem de caelo; magnam potestatem habens; et illustrata est terra a gloria ejus. (Apocalypsis 18: 1)
Qui observant verba libri hujus, sicut scriptum est.
Et ego Joannes vidi hæc, et audivi. Et cum audissem et vidissem, cecidi ut adorarem ante pedes angeli qui mihi hec ostendebat. et dicit mihi vide ne feceris conservus tuus sum et fratrum tuorum prophetarum et eorum qui servant verba libri huius: Deum adora. (Revelation 22:8-9)
- Share
- Share on whatsapp
- Tweet
- Pin in Pinterest
- Share on Twitter
- Share on Quantcast
- mittere epistulam
- Auf VK
- Share in Buffer
- Share on Viber
- Share in FlipBoard
- Share on Line
- Facebook nuntius
- Mail cum Gmail
- Share in MIX
- Share on Tumblr
- Share in Telegram
- Share in StumbleUpon
- Share in Pocket
- Share in Odnoklassniki


