Ба пешвози Ӯ берун равед
Вақте ки ду моҳи соати маятник Худо нисфи шаб занед, нидо дар бораи Домоди мо шунида мешавад: «Ба пешвози Ӯ биравед!» Оё шумо хислати бокираҳои доно доред? Оё шумо дар зарфҳои худ равғани захира доред? Оё шумо мефаҳмед, ки бо хуни Барра наҷот ёфтан чӣ маъно дорад? Агар Масеҳ дар шумост, гени ҷалоли Ӯ дар ҳаёти шумо фаъол хоҳад буд, то ҳар як ислоҳоти лозимиро бо имон ва сабук хислати қурбонии шумо дар ин замони зулмот дурахшон хоҳад шуд.
Худованд ба воситаи кометаҳои соатҳои осмонии худ роҳи зиёфати издивоҷро нишон додааст. Харчанд бадкорӣ дар баландӣ зоҳир мешавад, Халқи Худо набояд тарсид; Ӯ бо онҳост, вақте ки онҳо аз паи пайравӣ мекунанд раҳпаймоии шоҳон.
Китоби Муқаддас ҳосили апокалипсис ки хар ду тарафи чанг тайёрии худро ба охир расонда, ба муборизаи охирини бузург чамъ омада истодаанд, ба хулосаи драмавии худ омада истодаанд. Аммо Худо бо халқи худ аст тавассути тӯфон. Онҳо аз они Ӯ ҳастанд ва Ӯ ба онҳо мӯҳр мениҳад монограммаи илоҳӣ, икрор шуд, ки хислати У дар онхост. Ҳамаи ин аз ҷараёни ҳаракати кометаҳо дар соатҳои осмонии Худо ошкор мешавад, ки онҳо дар нимаи шаб, фурӯпошии Бобил ва омадани шаҳри пурҷалол мезананд.
Зерсохторҳо
Ҳосили апокалиптикӣ 2
Дар ҳафт ояти Ваҳй 14, сирри пешгӯӣ дар бораи раванди дарав дар ду марҳила дар охири дунё оварда шудааст. Бештар аз як қиёси шоиронаи ҷамъ кардани одилон ба монанди гандум дар анбор ё шарир мисли ангури аз ҳад пухтарасида, ки рост барои шароб баста шудаанд, ин муаммои нубувват омадани умеди мубораки халқи Худоро дар замонҳои душвор, вақте ки онҳо ба Ӯ бештар ниёз доранд, тасдиқ мекунад. Тавре ки дар ваҳйи Худост, дар ҳоле ки мо метавонем аз суханони Ӯ дар ҳар сатҳ баҳра барем, то замоне, ки вақт фаро расид, ҳеҷ кас ҷузъиёт ва умқи амиқеро, ки онҳо пинҳон мекунанд, дарк карда наметавонист.
Он кист, ки ба ангури замин бодиккат нигарист ва муайян мекунад, ки он барои он мувофиқ аст майфурӯши ғазаби илоҳӣ? Он кист, ки аз замин калонтар аст, то доси азими худ бизанад, то онҳоро бурида, дарун партофт? Кадом масъалаи муҳим дар рӯи замин халқи Худоро ба имтиҳони ин соат омода кард? Фаришта кист, ки ин ҳосили илоҳиро мушоҳида кард ва муайян кард тухми бокира мевае дода буд, ки ба навъи Исо буд ва ҳосили фаровон медод?
Ба ин саволҳо ва дигар саволҳо бо возеҳи илоҳӣ ҷавоб хоҳанд ёфт, зеро тасвирҳои осмонӣ сирри ҳосили апокалиптикиро ошкор мекунанд.
Монографияи илоҳӣ 5
Подшоҳон ва бузургворон дар замонҳои қадим ҳалқаҳои мӯҳрро нақш баста буданд, ки ҳамчун мӯҳри онҳо хидмат мекарданд - бо имзои шахсии имрӯза. Онро ба гил фишор медоданд, то ба вуҷуд ояд булла ки ашё ё паёмро мӯҳр зада, кафолат медиҳад, ки он аз он шахс аст ё ба онҳо тааллуқ дорад.
Пас, оё тааҷҷубовар аст, ки худи Подшоҳи подшоҳон мӯҳри шоҳии худро дошта бошад? Аммо ҳеҷ як аломати тилло ба қадри кофӣ бузург нест, ки ҳамчун мӯҳри Худои Ҳай хизмат кунад! Аз ин рӯ, дар осмон бо дастони худ ба вуҷуд омадааст мӯҳри Писари Одам зоҳир шуд бо бузургии бемислу монанд, ки каси дигар тасаввур карда наметавонист. Ду комета, ки онро пайгирӣ мекунанд, достони қурбонии Ӯ ва мардуми Ӯро тавассути рамзи бурҷҳое, ки тавассути он сайр мекунанд, нақл мекунанд. Ин мӯҳр дар бораи иродаи бебозгашти Худованд сухан меронад Қувваи Unicorn, аз торумор кардани душманонаш бо харгуши нопок дар арча, ва сандуқи кушодаи шариати Ӯ, ки дар маркази ҳамаи корҳои Ӯ ва бадани калисои Ӯст.
Монограммаи илоҳӣ чӣ қадар маълумотро дар бар гирифта метавонад, танҳо бо фаҳмиши шахс дар бораи осмон ва кори Парвардигори мо барои наҷот додани халқи худ аз ҷаҳони ба ҳалокат дучоршуда маҳдуд аст. Киштии бехатарӣ Барои гурехтан ба дарун. касе набояд тарсид, ки аз ҳар чизе ки дар замони ин аломат ба рӯи замин меояд, зеро мо метавонем ба исми Худованд таваккал кунем, мӯҳри кист хатто ба дили мо хам фишурда шудааст.
Дар чашми тӯфон 14
Тӯфони пурқувват ва шадиде ба рӯи ҷаҳон омад, бинобар ин, агар дар ҳар лаҳза ором бошад, бидонед, ки шумо дар чашми тӯфон ҳастед ва шамолҳои сахттаре дар пешанд. Мисли тӯфонҳо, ки аз бархӯрди ҳавои гарм ва сард ба вуҷуд меоянд, дар рӯи замин низоъ байни Масеҳ ва Шайтон то ба авҷи ниҳоӣ расида истодааст. Нафратоваре, ки хароб мекунад чеҳраи зишти худро нишон дод ва ҷаҳон пушти он саф кашидааст. Аммо Худо низ лашкари Худро ҷамъ кардааст ва дар як саф ошкор шудани ду шоҳиди Дониёл, онҳо мавқеи худро барои Худованд мегиранд.
Натиҷаи ин бархӯрд чӣ мешавад? Онҳое, ки бо рӯҳ ва қудрати Илёс рафтор мекунанд, ба ҷаҳон нишон хоҳанд дод, ки Худои ҳақиқӣ кист ва Ӯ чӣ гуна онро кушод. роҳ ба сӯи осмон. Оё шумо ба Он шахсе пайравӣ мекунед, ки роҳи ҳақиқат ба ҳаёт аст? Ӯ Наҷотдиҳандаи мо аз мусибатҳои рӯи замин ва аз душмане аст, ки роҳҳои гунаҳкоронаи онҳо ин мусибатҳоро ба сари аҳолӣ овардааст.
Ҳирси мағрурона ба қудрат ва назорат аз ҷониби шахсоне, ки аз Шайтон таълим мегиранд, ҳатто боиси он шудааст апокалипсиси хочагии кишлок ки аз ҷониби халқи Худо тағироти стратегӣ талаб мекунад, то ба беҳтарин ҳолати ҷисмонӣ ва рӯҳии онҳо барои хидмат дар артиши Ӯ дар шароити номусоиди рӯи замин ноил шаванд. Аммо гарчанде ки душман бо роҳҳои харобиовари худ бисёр ба даст оварда бошад ҳам, дар ниҳоят Офаридгор ҳамаи он чиро, ки аз даст рафта буд, бармегардонад.
Ва Нишинандаи тахт гуфт: «Инак, Ман ҳама чизро нав мекунам. Ва ба ман гуфт: «Бинавис, зеро ин суханон рост ва аминанд». Ва ба ман гуфт: «Иҷро шуд». Ман Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо ҳастам. Ба касе ки ташнаи чашмаи оби ҳаёт аст, ба таври ройгон медиҳам. (Ваҳй 21:5–6)
Дари кушод 11
Вақте ки Исо ин суханонро ба ҳафт калисо такрор кард,Он ки гӯш дорад, бигзор вай бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд," Ӯ медонист, ки рӯзе ду комета тасвир мекунанд, ки Рӯҳ чӣ гуна сухан меронад ва роҳнамоӣ мекунад. Ҷаласаи ниҳоӣ аз калисоҳо ба оғили гӯсфандони Худованд мебурданд, ки дар он ҷо чӯпонони фурӯтан мисли онҳое ҳастанд, ки рамаҳои онҳоро посбонӣ мекарданд, вақте ки фариштагон ҳангоми омадани аввалини Худованд ба онҳо аломате доданд.
Имрўз садои харперсњо шунида мешавад Оҳанги Қонуни Худо бар арфаҳояшон ва даъват ба Худованд,Дар доси худ биандоз!» то ки донаи хуби Малакути Худо аз алафҳои Малакути зулмот ҷудо карда шавад, ки барои иблис ва фариштаҳои ӯ дар оташе, ки барои иблис ва фариштаҳои ӯ омода шудааст, сӯзонда шавад. Барои он ки арӯси Масеҳ бархоста, нақши худро ҳамчун Галабаи калисо, Подшоҳи вай бояд дошта бошад Замони ҳукмронӣ. Он замон замонест, ки замин аст Бо оташ зери об аз тахти доварӣ, дар ҳоле ки халқи Худо ба таври ғайритабиӣ ҳифз шудаанд.
Ба қарибӣ, мурдагон бефано эҳё хоҳанд шуд ва дар ягонагӣ, ҳамаи фидияшудагон мероси худро ба мисли Қабилаҳо дар осмон, иборат аз онхое, ки Аз Салтанати тирашуда гурезед, ва чони худро ба он супурданд Шоҳиди мӯътамад ва ҳақиқӣ. Барои инҳо Худованд бо муҳаббат мефармояд:
Ман корҳои Туро медонам: инак, Ман пеши ту гузоштам дари кушода, ва ҳеҷ кас наметавонад онро пӯшонад: зеро ки андаке қувват дорӣ, ва каломи Маро риоят кардӣ ва исми Маро инкор накардӣ. (Ваҳй 3:8)
Шоҳиди содиқи моро маҳкам нигоҳ доред, то он даме, ки Ӯ моро аз он дари кушода дар Орион меорад.
