Карнайи ҳафтум аз 7 майи соли 2019 навохта шуд ва сирри Худоро аъзоёни калисои Филаделфия таҳти роҳбарии фариштаи чоруми Ваҳй 18 фаҳмиданд. Тавре ки фариштаи Ваҳй 10 қасам ёд мекунад, ин дафъа дигар таъхир нахоҳад буд...
...Аммо дар айёми садои фариштаи ҳафтум, вақте ки ӯ ба садо додан шурӯъ мекунад, сирри Худо бояд анҷом ёбад, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ ба анбиё эълон кардааст. (Ваҳй 10:7)
Ин силсила мақолаҳо бори аввал дар таърихи инсоният маънои ҳафт раъдро ошкор мекунад. Пас аз моҳҳои омӯзиши шадид, мо фаҳмидем, ки чаро Ваҳй 18 дар бораи дучанд кардани нӯшокии Бобил сухан меравад...
Ба вай мукофот деҳ, чунон ки вай ба ту мукофот додааст, ва бар тибқи аъмоли вай дучандон: дар косае ки вай пур кардааст, дучандонашро пур кунед. (Ваҳй 18:6)

Вақте ки фариштаи дигари қавӣ ба кӯмак ба калисои Филаделфия шитофт, дониш ба таври фавқулодда афзоиш ёфт ...
Ва фариштаи тавонои дигаре дидам, ки аз осмон фуруд омад ва дар тан абре дошт; ва рангинкамоне бар сари ӯ буд, ва чеҳрааш мисли офтоб буд, ва пойҳояш чун сутунҳои оташ; Ва дар дасташ китобе кушода буд, ва пои росташро бар баҳр ва пои чапашро бар замин ниҳод, ва бо овози баланд нидо кард. чунон ки шер наъра мекунад... (Ваҳй 10: 1-3)

...Ва ҳангоме ки ӯ гиря кард, ҳафт раъд садои худро баланд карданд. (Ваҳй 10:3)

Ҳоло ҳамон фариштаи тавоно бори охир ба боқимондаи халқи худ мегӯяд:
Ва овози дигаре аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Эй қавми ман, аз вай берун оед, то ки шарики гуноҳҳои вай нашавед ва ба балоҳои вай гирифтор нашавед». Зеро ки гуноҳҳои вай то ба осмон расидааст, ва Худо гуноҳҳои вайро ба ёд овардааст. (Ваҳй 18:4-5)
Оё ту медонӣ, ки Худо барои пур кардани дукараташ аз кадом коса истифода мебарад? Сарнавишти Бобил сари вақт навишта шудааст ва пешгӯиҳо дар бораи фурӯпошӣ ва харобшавии он ба амал меоянд. Ба огоҳиҳои Худо гӯш диҳед, ки аз вай пеш аз он берун ояд таймери шашуми карнай ба охир мерасад, чунон ки дар ин силсила ошкор шудааст!
Халқи Худо вақте ки аз Бобил мебароянд, бояд чӣ кор кунанд? Барои ҳар як рӯҳе, ки Худоро дӯст медорад, қисми охирини ин силсила мақола максад ва маънои ин замони беназир ва муҳими ҳаёти шуморо ҳамчун фарзанди Худо шарҳ медиҳад.





